آخرین بروز رسانی: ۲۶ اکتبر ۲۰۲۶
جمیله، ۸۰ سال زندگی، رقص و ایستادگی…

استکهلمیان - ۲۶ اکتبر، روز تولد زنی است که نامش برای همیشه در تاریخ هنر و رقص ایران جاودانه شده است؛ جمیله، فاطمه صادقی، هنرمندی که با رقص‌های پرشور، حرکات بی‌نظیر و شخصیت فراموش‌نشدنی‌اش، جایگاهی ویژه در قلب ایرانیان پیدا کرد.

اما پشت آن لبخندها، آن شکوه و آن حرکات سحرانگیز، زندگی‌ای نهفته است که همیشه به زیبایی صحنه نبوده؛ زندگی‌ای پر از فراز و نشیب، روزهای روشن و تاریک، تلخی‌ها، رنج‌ها و آزمون‌هایی که تنها خود او از ژرفای آن‌ها آگاه است.

جمیله فقط یک رقصنده نبود؛ او بخشی از خاطره جمعی ماست. بخشی از روزگاری که موسیقی و رقص، شادی و شور زندگی را به خانه‌ها می‌آوردند. هنرمندی که با زبان بدنش سخن می‌گفت و بی‌نیاز از کلمات، احساسات را به دل‌ها می‌رساند.

شاید یکی از تلخ‌ترین تناقض‌های زندگی هنرمندان همین باشد: مردمی که آنان را نماد شادی، زیبایی و شور زندگی می‌دانند، کمتر از رنج‌هایی خبر دارند که ممکن است در خلوت خود تحمل کنند. تماشاگران، رقص را می‌بینند و به وجد می‌آیند؛ اما آنچه پس از خاموش‌شدن موسیقی باقی می‌ماند، داستان دیگری است؛ داستان انسانی با امیدها، زخم‌ها، دلتنگی‌ها و آرزوی آرامش.

اکنون، در هشتادمین سالروز تولد او، شایسته است فراتر از شهرت و زیبایی هنری‌اش، به انسانی نیز بیندیشیم که پشت آن تصویر درخشان ایستاده است؛ انسانی که مانند هر انسان دیگری، حق داشته است فارغ از شهرت و قضاوت‌ها، آرامش، امنیت و خوشبختی را تجربه کند.

زمان می‌گذرد، چهره‌ها تغییر می‌کنند و صحنه‌ها خاموش می‌شوند؛ اما بعضی هنرمندان در خاطره یک ملت باقی می‌مانند. جمیله از همان نام‌هاست؛ زنی که رقصید تا دیگران شادی کنند، بی‌آنکه همه بدانند زندگی برای خود او چه داستان پرفرازونشیبی رقم زده است.

بعضی هنرمندان روی صحنه می‌درخشند؛ اما بعضی دیگر، برای همیشه در حافظه یک ملت می‌رقصند. جمیله، از دسته دوم است، زنی که هنر او فراتر از یک دوران و فراتر از مرزهای جغرافیایی، در حافظه ایرانیان باقی مانده است.

استکهلمیان را در شبکه اجتماعی مورد علاقه خودتان دنبال کنید

اگر نظری در باره این مطلب دارید می توانید در زیر آن را بیان کنید