آخرین بروز رسانی: ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶
تلخ‌ترین جنبه‌های مهاجرت و بهای پنهان آن؛ دوری از پدر و مادر، حسرتی برای تمام عمر؟

استکهلمیان - بسیاری از ما زمانی تصمیم به مهاجرت می‌گیریم که هنوز جوانیم؛ با هزاران آرزو، رؤیا و امید به آینده‌ای بهتر به فردای خود فکر می‌کنیم، به فرصت‌هایی که در انتظارمان است، به زندگی‌ای که می‌خواهیم بسازیم و به دنیایی که می‌خواهیم تجربه کنیم. در این میان، اما، گاهی از یاد می‌بریم که در سرزمینی که ترک می‌کنیم، عزیزانی هستند که شاید روزی بیش از هر زمان دیگری به حضور ما نیاز داشته باشند: پدر و مادرمان.

وقتی می‌رویم، شاید با خود بگوییم هنوز فرصت زیادی باقی است. پدر و مادر هستند، می‌توانیم هر سال به دیدنشان برویم، تلفنی صدایشان را بشنویم، با آن‌ها صحبت کنیم و هر وقت دلتنگ شدیم، به آغوششان بازگردیم. شاید هم امیدوار باشیم روزی بتوانیم آن‌ها را به کشور جدیدمان بیاوریم و باقی عمرشان را در کنار خود بگذرانیم.

اما زندگی همیشه مطابق نقشه‌های ما پیش نمی‌رود. همه مهاجران این امکان را ندارند که پدر و مادرشان را به کشور محل زندگی خود بیاورند. فاصله‌ها گاهی آن‌قدر زیادند که حتی دیدارهای سالانه هم به رؤیایی دور تبدیل می‌شوند. کار، مسئولیت‌ها، هزینه‌ها، محدودیت‌های قانونی و هزاران مانع دیگر، هر بار بازگشت را به تعویق می‌اندازند.

و زمان، بی‌آنکه از ما اجازه بگیرد، می‌گذرد. ده سال، بیست سال، سی سال و گاهی چهل سال.

در این سال‌ها، ما زندگی خود را می‌سازیم، تجربه می‌اندوزیم، پیرتر می‌شویم و شاید به بسیاری از آرزوهایمان برسیم. اما پدر و مادر نیز در آن سوی فاصله‌ها پیر می‌شوند. موهایشان سفیدتر می‌شود، قدم‌هایشان آهسته‌تر و نیازشان به همراهی و محبت بیشتر.

روزی تلفن زنگ می خورد و خبری می رسد که هیچ‌گاه برای شنیدنش آماده نبوده‌ایم. پدر یا مادرمان دیگر در این دنیا نیست.

آن لحظه، فاصله‌ای که سال‌ها فقط چند ساعت پرواز یا چند هزار کیلومتر بود، معنای دیگری پیدا می‌کند؛ فاصله‌ای که دیگر هیچ بلیطی، هیچ پروازی و هیچ تصمیمی قادر به از میان بردنش نیست.

و آن‌وقت است که شاید پرسش‌هایی به سراغمان بیایند که پاسخ دادن به آن‌ها تا پایان عمر دشوار باشد.

آیا وقتی هنوز فرصت داشتند، به‌اندازه کافی کنارشان بودیم؟  آیا زمانی که بیمار بودند، وقتی به کمک نیاز داشتند یا فقط دلشان می‌خواست کسی کنارشان بنشیند و دستشان را بگیرد،  حضور بیشتری در زندگی‌شان داشتیم؟ آیا صدای تلفنی ما، پیام‌ها و کمک‌های مالی‌مان توانسته بود جای خالی حضورمان را پر کند؟

شاید پدر و مادر هرگز از ما گلایه‌ای نکرده باشند. شاید همیشه گفته باشند: «نگران ما نباش، به زندگی‌ات برس.» شاید حتی به رفتن ما افتخار کرده باشند و نخواسته باشند بار سنگینی بر دوشمان بگذارند.

اما آیا سکوت و رضایت ظاهری آن‌ها به این معناست که دلتنگ نمی‌شدند؟ آیا هیچ‌گاه آرزو نکرده بودند که در روزهای ضعف و بیماری، فرزندشان کنارشان باشد؟

و ما، وقتی دیگر فرصتی برای جبران باقی نمانده است، با این پرسش‌ها چه خواهیم کرد؟

قرار نیست با این پرسش‌ها کسی را سرزنش کنیم. هدف، شاید فقط این باشد که پیش از آنکه دیر شود، لحظه‌ای درنگ کنیم و به بهایی بیندیشیم که ممکن است سال‌ها بعد برای انتخاب‌هایمان بپردازیم و از همین الان از خود بپرسیم، آیا آماده پرداخت این بهای سنگین هستیم؟

بعضی فرصت‌ها را می‌توان دوباره به دست آورد، بعضی فاصله‌ها را می‌توان پیمود و بعضی اشتباه‌ها را می‌توان جبران کرد؛ اما زمانی که پدر و مادر از دست می‌رود، دیگر فرصتی برای جبران دوباره وجود ندارد.

شاید روزی برسد که تمام دارایی‌ها، موفقیت‌ها و دستاوردهای زندگی‌مان را داشته باشیم، اما دلمان فقط برای یک چیز تنگ شود: اینکه ای کاش یک بار دیگر می‌توانستیم کنار پدر یا مادرمان بنشینیم، صدایشان کنیم، دستشان را بگیریم و بدانیم هنوز فرصت داریم.

شما چه فکر می‌کنید؟
اگر مهاجر هستید و پدر و مادر خود را در سرزمین مادری تنها گذاشته‌اید، آیا تا به حال به روزی فکر کرده‌اید که دیگر در این دنیا نباشند؟ آیا فکر می‌کنید با این فقدان و احتمالِ حسرتِ سال‌های ازدست‌رفته کنار خواهید آمد؟ آیا چنین تجربه‌ای داشته‌اید و با احساساتی مانند دلتنگی، عذاب وجدان یا پشیمانی روبه‌رو شده‌اید؟

اگر دوست دارید، تجربه و دیدگاه خود را در بخش نظرات با دیگران در میان بگذارید. شاید روایت شما بتواند کسی را که هنوز فرصت دارد، به یک تماس، یک سفر یا یک تصمیم مهم در زندگی اش ترغیب کند.

استکهلمیان را در شبکه اجتماعی مورد علاقه خودتان دنبال کنید

اگر نظری در باره این مطلب دارید می توانید در زیر آن را بیان کنید