آخرین بروز رسانی: ۵ اکتبر ۲۰۲۶
آغاز فروش تا ۱۰ هزار دلار به مردم در ایران در شعب بانکی سراسر کشور

استکهلمیان - بر اساس برنامه جدید ارزی بانک مرکزی ایران  و با هدف «مدیریت بازار ارز»، فروش ارز به متقاضیان در شعب منتخب بانك ها  در سراسر كشور آغاز شد.

فروش ارز براساس دستورالعمل ابلاغى بانك مركزى و با ارائه كارت ملى و تا سقف ۱۰ هزار دلار با نرخ اعلامی بانک مرکزی به اشخاص حقيقى ايرانى بالاى ١٨ سال سن انجام خواهد شد. یعنی یک خانواده پنج نفره متشکل از افراد بالای ۱۸ سال اگر بخواهد می تواند ۵۰ هزار دلار ارز در شعب بانکی بخرد. دولت ۲ میلیارد دلار بودجه برای این برنامه در نظر گرفته است.

با وجود این که صورت برخی نمایندگان مجلس از این تصمیم بانک مرکزی از عصبانیت کبود شده و منجر به حملات بی سابقه به عبدالناصر همتی رئیس بانک مرکزی گردیده،  اما ظاهرا مردم  زیاد ناراضی نیستند و برای خرید به بانک ها هجوم آورده اند تا ریال های وطنی خود را تبدیل به پول شیطان بزرگ کنند. 

البته همه قدرت مالی خرید ۱۰ هزار دلار را ندارند ، اما این تصمیم این امکان را در اختیار مردم  قرار داده است تا هر کسی در حد توانایی خود بتواند دارای های ریالی خود را از بی ارزش شدن نجات دهد.

البته کم هم نیستند تعداد ایرانیانی که بر اساس روال معمول و طرح یک تئوری توطئه، معتقدند چون دولت می داند اوضاع جنگی بزودی آرام خواهد گرفت و متعاقب آن ریال ایران بخش قابل توجهی از ارزش خود را باز خواهد یافت، دولت به مردم یک «پولیتیک سرکار استواری»‌ زده تا اندوخته هایشان را از چنگشان بدر آورد.

اما فروش دلار تا سقف ۱۰ هزار دلار از شبکه بانکی از همان ابتدا یک سؤال روشن ایجاد کرده است؛ وقتی دلار در بازار آزاد حوالی ۲۶۹ هزار تومان معامله می‌شود، خرید آن با نرخ حدود ۲۵۹ هزار تومان واقعاً چقدر می‌ارزد؟
در نگاه اول پاسخ ساده است. فاصله دو نرخ حدود ۱۰ هزار تومان است. کسی که یک هزار دلار بخرد، حدود ۱۰ میلیون تومان پایین‌تر از قیمت بازار خرید کرده و اگر کل سقف ۱۰ هزار دلاری را بگیرد، این اختلاف به حدود ۱۰۰ میلیون تومان می‌رسد.

برای خرید کامل این سهمیه باید نزدیک به ۲ میلیارد و ۵۹۰ میلیون تومان پرداخت کرد. ۱۰ هزار دلار با نرخ ۲۶۹ هزار تومان، در بازار حدود ۲ میلیارد و ۶۹۰ میلیون تومان ارزش دارد. یعنی خریدار در همان نقطه ورود، دلار را تقریباً ۳،۹ درصد ارزان‌تر از بازار تهیه می‌کند.

اما نکته همین‌جاست؛ ۱۰۰ میلیون تومان اختلاف قیمت، لزوماً ۱۰۰ میلیون تومان سود نیست.

قیمتی که روی تابلو یا در معاملات بازار دیده می‌شود، الزاماً همان قیمتی نیست که دلار شما را با آن می‌خرند. فاصله نرخ خرید و فروش، هزینه‌های احتمالی معامله و مهم‌تر از همه نوسان خود دلار می‌تواند بخش قابل توجهی از این اختلاف را از بین ببرد.

به بیان ساده، خریدار در این طرح یک دلار با تخفیف تقریباً چهار درصدی می‌گیرد؛ نه یک دارایی با سود تضمین‌شده.

۱۰ هزار تومان حاشیه امن، زیاد نیست
برای کسی که ۱۰ هزار دلار خریده، هر هزار تومان جابه‌جایی نرخ ارز معادل ۱۰ میلیون تومان تغییر در ارزش دارایی است.

اگر دلار بعد از خرید از ۲۶۹ هزار تومان به ۲۵۹ هزار تومان برگردد، همان ۱۰۰ میلیون تومان اختلاف اولیه عملاً از بین می‌رود. اگر نرخ به ۲۵۰ هزار تومان برسد، ارزش ۱۰ هزار دلار حدود ۲ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان خواهد بود؛ یعنی تقریباً ۹۰ میلیون تومان کمتر از مبلغی که برای خرید از بانک پرداخت شده است.

سناریوی دیگر هم روشن است. اگر دلار به ۲۸۰ هزار تومان برسد، ۱۰ هزار دلار حدود ۲ میلیارد و ۸۰۰ میلیون تومان ارزش خواهد داشت و فاصله آن با قیمت خرید به ۲۱۰ میلیون تومان می‌رسد. در نرخ ۳۰۰ هزار تومان هم این عدد به حدود ۴۱۰ میلیون تومان افزایش پیدا می‌کند.

بنابراین جذابیت اصلی این طرح بیشتر از آنکه به «رانت ۱۰ هزار تومانی» مربوط باشد، به دید خریدار نسبت به آینده نرخ ارز برمی‌گردد.

نکته‌ای که در محاسبات اولیه گم می‌شود
برای خرید ۱۰ هزار دلار باید حدود ۲،۶ میلیارد تومان پول نقد وارد معامله کرد. پس فقط نباید پرسید دلار بالاتر می‌رود یا پایین‌تر؛ باید پرسید این ۲،۶ میلیارد تومان در جای دیگری چقدر می‌توانست بازده بسازد.

فرض کنیم یک گزینه کم‌ریسک بتواند در یک سال حدود ۳۰ درصد بازده ایجاد کند. در این صورت اگر فرد دلار را یک سال نگه دارد، صرف بالاتر بودن قیمت از ۲۵۹ هزار تومان کافی نیست. برای اینکه بازده نگهداری دلار با چنین گزینه‌ای قابل مقایسه باشد، نرخ ارز باید به محدوده ۳۳۷ هزار تومان برسد.
برای یک دوره شش‌ماهه و بازده فرضی ۱۵ درصدی نیز عددی نزدیک به ۲۹۸ هزار تومان به دست می‌آید.

این اعداد پیش‌بینی قیمت دلار نیستند. فقط یک چیز را نشان می‌دهند: ممکن است مردم روی خرید دلار سود کرده باشند، اما همچنان از یک سرمایه‌گذاری جایگزین عقب مانده باشند.

بالاخره بخریم یا نه؟
اگر کسی از قبل تصمیم داشته دلار بخرد و بخشی از دارایی خود را ارزی نگه دارد، انتخاب پیچیده‌ای پیش رو ندارد. وقتی می‌تواند همان دلار را از بانک حدود چهار درصد ارزان‌تر از بازار آزاد تهیه کند، خرید از شبکه بانکی منطقی‌تر از مراجعه به بازار آزاد است.

ماجرا برای کسی که صرفاً به دنبال استفاده از فاصله دو نرخ است، متفاوت می‌شود.

برای چنین فردی باید حدود ۲ میلیارد و ۵۹۰ میلیون تومان سرمایه درگیر شود تا در شرایط فعلی حداکثر حدود ۱۰۰ میلیون تومان اختلاف قیمت اولیه ایجاد شود؛ اختلافی که با یک نوسان کمتر از چهار درصدی بازار می‌تواند کوچک یا حتی کاملاً حذف شود.

بنابراین این طرح را نمی‌توان پول مفت یا یک آربیتراژ بدون ریسک دانست. دلار ۲۵۹ هزار تومانی نسبت به بازار ارزان است و برای کسی که قصد خرید و نگهداری ارز دارد، نقطه ورود بهتری ایجاد می‌کند. اما اگر قرار باشد فقط برای شکار فاصله قیمت ۲،۶ میلیارد تومان پول وارد معامله شود، حاشیه سود فعلی آن‌قدر بزرگ نیست که ریسک نوسان دلار و هزینه فرصت سرمایه را نادیده بگیریم.

عدد مهم این معامله نه ۱۰۰ میلیون تومان، بلکه همان ۳،۹ درصد است؛ تخفیفی که جذاب است، اما آن‌قدر بزرگ نیست که بتوان با خیال راحت اسمش را سود قطعی گذاشت.

استکهلمیان را در شبکه اجتماعی مورد علاقه خودتان دنبال کنید

اگر نظری در باره این مطلب دارید می توانید در زیر آن را بیان کنید