آخرین بروز رسانی: ۱۴ آوریل ۲۰۲۶
کور شدن در سایه داروهای «معجزه‌آسا» لاغری؛ وقتی سود بر خطر می‌چربد؟

استکهلمیان - اگر به شما دارویی بدهند و بگویند بسیار مؤثر است، اما احتمال اندکی دارد که به نابینایی کامل منجر شود، چه تصمیمی می‌گیرید؟ این پرسش امروز دیگر فرضی نیست. واقعیتی تلخ است که با گسترش مصرف داروهای جدید کاهش وزن، بیش از پیش خود را نشان می‌دهد.

در سال‌های اخیر، به‌ویژه در میان برخی زنان، تمایل به استفاده از داروهای به‌اصطلاح «انقلابی» برای کاهش وزن جایگزین تغذیه سالم و تحرک شده است. حتی گزارش‌هایی وجود دارد از افرادی که از پزشکان درخواست و اصرار برای تجویز این داروها می‌کنند. اما اکنون پیامدهای چنین انتخاب‌هایی به‌تدریج آشکار می‌شود.

آنلی گرونبریگ وستلوند، زن ۵۸ ساله‌ای از سیسلبک سوئد، نمونه‌ای تکان‌دهنده است. او در اوت ۲۰۲۵ طی یک هفته، به‌تدریج بینایی خود را از دست داد؛ تا جایی که تقریباً کاملاً نابینا شد. این اتفاق پس از مصرف داروی «ریبلسوس» رخ داد که حاوی ماده سِماگلوتید  است که همچنین در داروهای مشابه مانند «اوزمپیک» و «وگووی» نیز وجود دارد. او می‌گوید: «برای من دیر شده، اما دلم م خواهد مردم بدانند که استفاده از این دارو  اصلاً ارزش کور شدن را ندارد».

او که در دوران یائسگی دچار افزایش وزن و درد شده بود، تصمیم گرفت این دارو را امتحان کند. ابتدا همه‌چیز طبق برنامه پیش رفت و وزنش کاهش یافت، اما پس از حدود یک سال، ناگهان همه‌چیز تغییر کرد. یک روز صبح با دیدی مه‌آلود بیدار شد و به‌سرعت بینایی‌اش را از دست داد.

پزشکان پس از بررسی‌های متعدد اعلام کردند که علت دیگری جز عارضه دارویی برای این نابینایی نمی‌یابند و پرونده به نهادهای نظارتی ارجاع شد. طبق اطلاعات رسمی، بیماری چشمی «نایون» می‌تواند به‌عنوان عارضه‌ای بسیار نادر در حدود یک مورد در هر ۱۰ هزار مصرف‌کننده این داروها رخ دهد. اما همین «نادر بودن» آیا توجیهی برای پذیرش چنین خطری است؟

آنلی اشاره می کند که خطر تاثیر بر روی بینایی بعنوان عوارض این دارو حتی در کتاب مرجع دارویی سوئد (FASS) نوشته شده، اما احتمال آن «اندک» توصیف شده است.

شرکت داروسازی سازنده این داروها مدعی است که هیچ ارتباط اثبات‌شده‌ای میان مصرف «سِماگلوتید»  و بروز این بیماری وجود ندارد. این در حالی است که موارد گزارش‌شده رو به افزایش است. تنها برای یکی از این داروها، ۲۹ گزارش ثبت شده که از این میان فقط ۱ مورد پذیرفته شده، ۱۷ مورد رد شده و ۱۱ مورد همچنان در دست بررسی است.

سؤال اساسی اینجاست: چرا داروهایی که هنوز به‌طور کامل آزمون خود را پس نداده‌اند، با چنین سرعتی وارد بازار می‌شوند؟

زندگی آنلی اکنون کاملاً تغییر کرده است؛ از دست دادن شغل، مشکلات تعادل و فشار شدید روانی ناشی از نابینایی.  او می گوید «دلم برای این که بتوانم رانندگی کنم تنگ شده. دلم برای دیدن  رنگ ها تنگ شده...چشم راستم بینایی اش را بکلی از دست داده، و برای چشم چپم فقط ۳ درصد بینایی باقی مانده، زندگی برایم یک کابوس است. دنیایم هر روز تاریک تر می شود»، و بعد بغض در گلویش او را وادار به سکوت می کند.

در دنیایی که راه‌حل‌های سریع و آسان جذاب به نظر می‌رسند، شاید وقت آن رسیده باشد که دوباره به اصول ساده اما امن بازگردیم: تغذیه سالم و تحرک. زیرا بهای «میان‌بُرها»، گاه چیزی فراتر از تصور است.

استکهلمیان را در شبکه اجتماعی مورد علاقه خودتان دنبال کنید

اگر نظری در باره این مطلب دارید می توانید در زیر آن را بیان کنید