زنان کجا هستند؟

آخرین بروز رسانی: ۲۱ مارس ۲۰۲۶
سانسور نوروز، حذف زنان، برجسته سازی مناسک مذهبی. چه بر سر رادیو سوئد آمده است؟
استکهلمیان - سیل اعتراض‌ها به بخش فارسی رادیو سوئد نه یک اتفاق تصادفی، بلکه نتیجه‌ی مستقیم یک رویکرد نگران‌کننده و جهت‌دار است؛ رویکردی که نه‌تنها بی‌طرفی رسانه‌ای را زیر سؤال می‌برد، بلکه عملاً به حذف آگاهانه‌ی هویت فرهنگی میلیون‌ها ایرانی و افغان سکولار منجر شده است.

نوروز، یکی از کهن‌ترین و فراگیرترین جشن‌های فرهنگی جهان، جشنی فراتر از دین، قومیت و مرزهای سیاسی است. این آیین، نماد تجدید حیات، امید، و پیوند انسان با طبیعت است. حذف کامل چنین مناسبت عظیمی از پوشش یک رسانه عمومی، آن هم در کشوری مانند سوئد که همواره بر تنوع فرهنگی و احترام به چندفرهنگی بودن تأکید دارد، نه یک «اشتباه»، بلکه یک تصمیم است—تصمیمی که باید درباره‌ی آن پاسخ‌گویی صورت گیرد.

این‌که بخش فارسی رادیو سوئد نه‌تنها نوروز را نادیده گرفته، بلکه حتی اشاره‌ای گذرا به آغاز سال نو ایرانی نکرده، نشان‌دهنده‌ی نوعی بی‌اعتنایی عمیق به جامعه‌ای است که این رسانه مدعی خدمت به آن است. چنین سکوتی، در عمل چیزی جز پاک کردن یک هویت فرهنگی نیست.

اما ماجرا به اینجا ختم نمی‌شود. تمرکز هم‌زمان و گسترده بر عید مذهبی فطر، آن هم با حذف کامل حضور زنان در تصاویر منتشرشده، لایه‌ای دیگر از این بحران را آشکار می‌کند. در حالی که سوئد یکی از پیشگامان جهانی در زمینه برابری جنسیتی است، چگونه ممکن است رسانه‌ای وابسته به این کشور، تصاویری منتشر کند که زنان را به‌کلی حذف کرده و تنها مردان را به نمایش می‌گذارد؟

این انتخاب‌ها نه خنثی هستند و نه بی‌معنا. حذف نوروز و زنان، و در مقابل برجسته‌سازی یک مناسبت مذهبی خاص با تصویری مردانه، این پرسش جدی را مطرح می‌کند: آیا این رسانه واقعاً بازتاب‌دهنده‌ی تنوع جامعه فارسی‌زبان است، یا در حال پیشبرد یک روایت محدود و ایدئولوژیک؟

چرا نوروز—به‌عنوان مهم‌ترین جشن فرهنگی ایرانیان و افغان ها—به‌طور کامل نادیده گرفته شد؟ چگونه است که حتی پیام نوروزی نخست وزیر کشور کوچکترین بازتابی حتی در حد اشاره نیافت؟‌ چرا در پوشش عید فطر، زنان حذف شدند؟ و چرا توازن میان فرهنگ و مذهب، و میان زنان و مردان، به‌طرزی آشکار برهم خورده است؟

رسانه‌ای که با بودجه عمومی اداره می‌شود، وظیفه دارد نماینده‌ی همه باشد—نه بخشی خاص. وقتی این اصل نقض می‌شود، اعتراض نه‌تنها طبیعی، بلکه ضروری است.

اگر این روند ادامه پیدا کند، دیگر نمی‌توان از «رسانه عمومی» سخن گفت—بلکه باید آن را تریبونی گزینشی دانست که به‌جای بازتاب واقعیت، آن را مطابق سلیقه‌ای خاص بازنویسی می‌کند.  ادامه‌ی مسیری که به از دست رفتن کامل اعتبار در میان مخاطبان فارسی‌زبان خواهد انجامید.

در صورتی که مایل هستید صدای اعتراض و نظر خود را مستقیماً به گوش مدیران این رسانه برسانید، می‌توانید از طریق ایمیل زیر با آن‌ها تماس بگیرید:

lyssnarservice@sverigesradio.se

استکهلمیان را در شبکه اجتماعی مورد علاقه خودتان دنبال کنید

اگر نظری در باره این مطلب دارید می توانید در زیر آن را بیان کنید