آخرین بروز رسانی: ۲۲ ژانویه ۲۰۲۶
«شورای صلح» ترامپ؛ یک میلیارد دلار برای عضویت، یک نفر برای تصمیم

استکهلمیان - «شورای صلح» ترامپ در ظاهر وعده‌ی میانجی‌گری و پایان‌دادن به جنگ‌ها را می‌دهد، اما متن اساسنامه آن اختیارات تعیین‌کننده را در دست رئیس شورا (آمریکا و شخص ترامپ) متمرکز کرده  و ایده‌ی «عضویتِ دائم» را هم به پرداخت ۱ میلیارد دلار منوط شده است.

بر اساس اساسنامه این «شورای صلح»، آمریکا و ترامپ به عنوان رئیس اولیه این «شورا» به صورت یک نفره دارای حق وتو نیز هست.

در چنین مدلی، کشورهایی که دعوت را می‌پذیرند عملاً شریکِ برابر نیستندَ بلکه اگر بی‌پرده حرف بزنیم، به نوعی نوکر سیاسی تبدیل می شوند—نوکری‌ای که با زبان رسمی و دیپلماتیک بزک شده است. کشورهایی که
وارد سازوکاری می‌شوند که قواعدش را دیگری نوشته و اهرم‌هایش هم عمدتاً همان‌جاست.

کشورهایی که خیلی سریع و به‌صورت رسمی اعلام کردند عضویت را می‌پذیرند این‌ها هستند: بلاروس، اسرائیل، آرژانتین، ارمنستان، جمهوری آذربایجان، بحرین، مصر، مجارستان، اندونزی، اردن، قزاقستان، کوزوو، مراکش، پاکستان، قطر، عربستان سعودی، ترکیه، امارات متحده عربی، ازبکستان و ویتنام.

فهرستی که به خودی خود کاملا گویاست.

از نگاه انتقادی، همین «شتاب در پذیرش» در کنار تمرکز قدرت و قیمت‌گذاری عضویت، بیش از آنکه نشانه‌ی صلح‌طلبیِ برابر باشد، بوی «وابستگیِ و حلقه به گوشی» می‌دهد.

در مقابل، سوئد و برخی کشورهای هم‌تراز مانند نروژ سریعا اعلام کردند که با توجه به مفاد فعلی اساسانامه این «شورای صلح»،  تمایلی به پیوستن ندارند، چون چنین سازوکاری را مبهم و بالقوه تضعیف‌کننده‌ی چارچوب‌های جاافتاده‌ای مثل سازمان ملل می‌بینند.

استکهلمیان را در شبکه اجتماعی مورد علاقه خودتان دنبال کنید

اگر نظری در باره این مطلب دارید می توانید در زیر آن را بیان کنید