آخرین بروز رسانی: ۲۰ ژانویه ۲۰۲۶
دوازده نماینده حزب دمکرات های سوئد در پارلمان با صدور  بیانیه ای رسمی از مردم ایران اعلام حمایت کردند

استکهلمیان – دوازده نماینده حزب دمکرات های سوئد در پارلمان این کشور (ریکس داگ) با صدور یک  بیانیه رسمی از تلاش های مردم ایران برای دست یابی به دمکراسی اعلام حمایت کردند. این بیانیه به امضای ۱۲ نماینده زیر از حزب دمکرات های سوئد در پارلمان رسیده است:

ریچارد جومشوف، بیورن سودر، نیما غلامعلی پور، راسموس گیرتز، لودویگ آسپلینگ، اریک هلس‌بورن، آنِلی شوبرگ، ماتس آرکهم، دانیل پرسّون، آرین کاراپت، استفان اکلُف و اریک پالمکویست.

ترجمه متن فارسی این بیانیه که بر روی سربرگ رسمی پارلمان سوئد منتشر شده به شرح زیر است:

پارلمان سوئد
۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۶

**بیانیه در رابطه با خیزش جاری در ایران و حق مردم ایران برای یک بدیل ملی و دموکراتیک**

مردم ایران بار دیگر درگیر مقاومتی پایدار و سراسری علیه جمهوری اسلامی ایران هستند؛ رژیمی که بیش از چهار دهه برای حفظ قدرت، بر سرکوبِ نظام‌مند، اجبارِ ایدئولوژیک و خشونت تکیه کرده است. این خیزش رخدادی منفرد نیست، بلکه ادامهٔ مبارزه‌ای طولانی برای حاکمیت ملی و حق تعیین سرنوشتِ دموکراتیک است.

از زمان قتل مهسا (ژینا) امینی در سپتامبر ۲۰۲۲، شهروندان ایرانی از همهٔ مناطق شجاعتی کم‌نظیر در رویارویی با دستگاه حاکمیتی نشان داده‌اند که برای سرکوب مخالفتِ مسالمت‌آمیز از بازداشتِ خودسرانه، شکنجه، اعدام و نظارتِ گسترده استفاده می‌کند. تداوم این اعتراض‌ها، با وجود سرکوب‌های خشن، بازتابِ گسستی عمیق و برگشت‌ناپذیر میان جامعهٔ ایران و رژیم حاکم است.

در کانون این جنبش، بازپدیدار شدنِ آشکارِ نمادهای ملی و چهره‌های وحدت‌بخش قرار دارد که فراتر از جناح‌بندی‌ها عمل می‌کنند. فراخوان گسترده به هویت ملیِ پیش از انقلابِ ایران و حمایت عمومی ابراز شده از ولیعهد رضا پهلوی، بیانگر مطالبه‌ای مردمی برای تداوم، مشروعیت و وحدت است—نه آزمایش‌های ایدئولوژیک یا بدیل‌های تحمیل‌شده از بیرون. این ابرازها را نباید صرفاً نوستالژی دانست، بلکه باید آن را ردِ ادعای جمهوری اسلامی مبنی بر نمایندگیِ تاریخ، فرهنگ یا آیندهٔ ایران تلقی کرد.

ولیعهد رضا پهلوی تعهدی روشن به گذارِ مسالمت‌آمیز، آشتیِ ملی، تمامیتِ ارضی، حکمرانیِ سکولار و این اصل بیان کرده است که تنها مردم ایران باید از طریق فرایندی آزاد و دموکراتیک، نظام حکومتیِ خود را تعیین کنند. نقش او به‌عنوان چهره‌ای ملی و وحدت‌بخش—بدون طلبِ قدرت از راه زور یا جناح‌گرایی—در تضاد با پراکندگی و اجبارهایی است که از سال ۱۹۷۹ چشم‌انداز سیاسیِ ایران را شکل داده است.

بنابراین تأکید می‌کنیم:

• مشروعیتِ خیزش مردم ایران علیه حکومتِ تمامیت‌خواه.
• حق ایرانیان برای گرد آمدن پشت سرِ رهبری ملی و وحدت‌بخش، ولیعهد رضا پهلوی، که جایگاه او نه از طریق انتصابِ جناحی، بلکه بر پایهٔ حمایت مردمی شکل گرفته است.
• مسئولیتِ دولت‌های دموکراتیک برای پشتیبانی از مردم ایران از طریق فشار دیپلماتیک، تحریم‌های هدفمند علیه نهادهای رژیم و حمایت از کنشگران.
• ضرورتِ ردِ هم‌ارزپنداریِ نادرست میان یک دولت دینیِ خشن، یعنی جمهوری اسلامی، و مردمی که آزادی می‌طلبند—مردم ایران.

مسئولیتِ جامعهٔ بین‌المللی آن است که با همهٔ ابزارهای مناسب از مبارزهٔ مردم ایران برای دموکراسی و تعیین سرنوشت پشتیبانی کند. این امر مستلزم توجه به صداهایی است که در خیابان‌های ایران بیان می‌شود، از جمله به رهبری که نامش بارها و بارها از سوی خودِ معترضان تکرار می‌گردد.

SVERIGES RIKSDAG

15 January 2026

Statement on the Ongoing Uprising in Iran and the Right of the Iranian People to a National Democratic Alternative

The Iranian people are once again engaged in sustained, nationwide resistance against the Islamic Republic of Iran, a regime that for more than four decades has relied on systematic repression, ideological coercion, and violence to maintain power. This uprising is not an isolated episode, but the continuation of a long struggle for national sovereignty, and democratic self-determination.

Since the murder of Mahsa Jina Amini in September 2022, Iranian citizens from all regions have demonstrated extraordinary courage in confronting a state apparatus that employs arbitrary detention, torture, executions, and mass surveillance to suppress peaceful dissent. The persistence of these protests, despite brutal crackdowns, reflects a profound and irreversible rupture between the Iranian population and the ruling regime.

Central to this movement is the visible re-emergence of national symbols and unifying figures that transcend factionalism. The widespread invocation of Iran’s pre-revolutionary national identity and the public support expressed for Crown Prince Reza Pahlavi reflect a popular demand for continuity, legitimacy, and unity – rather than ideological experimentation or externally imposed alternatives. These expressions should be understood not as nostalgia, but as a rejection of the Islamic Republic’s claim to represent Iran’s history, culture, or future.

Crown Prince Reza Pahlavi has articulated a clear commitment to a peaceful transition, national reconciliation, territorial integrity, secular governance, and the principle that the Iranian people alone must determine their system of government through a free and democratic process. His role as a unifying national figure – without seeking power by force or faction – stands in contrast to the fragmentation and coercion that have defined Iran’s political landscape since 1979.

SVERIGES RIKSDAG

We therefore affirm:

• The legitimacy of the Iranian people’s uprising against totalitarian rule.
• The right of Iranians to rally behind a nationally unifying leader, Crown Prince Reza Pahlavi, whose position has emerged through popular support rather than factional appointment.
• The responsibility of democratic governments to support the Iranian people through diplomatic pressure, targeted sanctions against regime institutions, and the protection of activists.
• The need to reject false equivalence between a brutal theocratic state, the Islamic Republic, and a population demanding freedom, the Iranian people.

The responsibility of the international community is to support, by all appropriate means, the Iranian people’s struggle for democracy and self-determination. This requires attentiveness to the voices expressed across Iran’s streets, including the leader whose name is repeatedly invoked by the protesters themselves.

استکهلمیان را در شبکه اجتماعی مورد علاقه خودتان دنبال کنید

اگر نظری در باره این مطلب دارید می توانید در زیر آن را بیان کنید