ترانه فیلم شعله پس از نیم قرن هرگز از یادها نرفت و
بارها
توسط خوانندگان مختلف بازخوانی شد
آخرین بروز رسانی: ۱۳ اوت ۲۰۲۵
«شعله» در پنجاه سالگی:
اسطوره ای که فراموش نشد
استکهلمیان -
بلیت ۲ تومان بود و مردم بعد از ۳ ساعت و ۴۰ دقیقه دسته دسته از
سالن سینما بیرون می آمدند، تا دسته دیگری که ساعت ها در صف انتظار ایستاده بودند وارد
شوند. تا مشت ها را در صندلی سینما فرو کنند و مبهوت
«شعله» ای شوند که تبدیل به نمادی از عشق و محبت و از خودگذشتگی و یکرنگی و صفا شده بود.
۵۰ سال پیشدر
چنین روزهایی،
دقیقا ۱۵ اوت سال ۱۹۷۵، «شعله» برای نخستین بار بر روی
پرده اکران رفت، بی آنکه کسی بداند این فیلم نه تنها بزرگترین فیلم تاریخ
سینمای هند، بلکه خاورمیانه و آسیا خواهد شد. شعله به مدت ۵ سال بر روی پرده
سینماها ماند.
«شعله» در جشنی که اخیرا به مناسبت یکصدسالگی سینمای بالیوود برگزار شد، بهعنوان
برترین فیلم سینمایی هند در یک قرن گذشته و در کل تاریخ سینمای هندوستان معرفی
گردید.
بازیگران اصلی فیلم «شعله» دارمندرا، آمیتاب باچان، سانجیو کومار و هما مالینی
بودند. «رامش سیپی» کارگردان شعله موفق شد که فیلم چنان پر تنشی بسازد که با
وجود زمان تقریبی
۳
ساعت و
۴۰
دقیقه ای اش همه را بر روی صندلی سینماها میخکوب کند.
ابوالحسن تهامی نژاد به جای «سانجیو کمار» در نقش «تاکو»، چنگیز جلیلوند به جای
«درمندرا» در نقش «ویرو»، بهروز به نژاد به جای «آمیتاب پاجان» در نقش «جی» و
اکبر زنجان پور به جای «درمندرا« در نقش «جبار سینگ» و البته مرحوم خسرو
شکیبایی در نقش پدر «احمد» دوبلرهای توانای شخصیت های این فیلم در نسخه فارسی
آن بودند.
معصومه تقی پور با صدای زیبایش به جای «هما مالینی» دوبلر «بَسَنتی»
بود.
چند آهنگ در این فیلم وجود دارد که عنوان یا متن آنها واژگانی فارسی مانند
دوستی، جان، عشق، درمان، یار، محبوبه و دل هم دارد.
فیلم «شعله» در عین حال در قالب داستانی و تخیلی جلوههایی از فمینیسم را نیز
به نمایش میگذارد. برای نمونه «بَسَنتی» یک زن جوان و بی پرواست که روی پای
خود میایستد و در انجام کارهای مردانه همچون اسب سواری یا رانندگی تاکسی
تواناست و در صحنههایی مانند رقصیدن روی خورده شیشه برای رهانیدن معشوق خود،
ثابت میکند که نترس و سرسخت است. صحنه این رقص یکی از مشهورترین ترین صحنه ها
در نه تنها سینمای هند، بلکه جهان بشمار می رود.
«هما مالینی» که در نقش «بَسَنتی»
به ایفای نقش پرداخت هنوز با این نام و رقصش زبانزد است. او امروز ۷۷
ساله و یک سیاستمدار سرشناس و مورد احترام در هند است.
ترانه فیلم «شعله» با وجود گذشت نزدیک به نیم قرن از ساخت آن کماکان توسط
هنرمندان جوان در هند و خاورمیانه خوانده و اجرا می شود:
تا زمانی که جان دارم ای دوست داشتنی ام
عشقم هرگز نمیمیرد، از مرگ هم نمیترسد
ما تاراج میشویم، تباه میشویم، خواهیم مرد، اما داستان ما زنده خواهد ماند
چه باکی اگر پای من بشکند؟ چه باکی اگر پاهایم زخمی شوند؟
پس دل دادهام، دل بردهام، محبت کردهام، من امتحان عشق را دادهام
چشمهایم را نمیبندم، زبانم متوقف نمیشود
من خواهم گفت، غم و اندوه را تحمل خواهم کرد، چرا سکوت کنم؟ ناتوان هستم، اما
بی زبان نیستم
فیلمی با دو پایان
برای فیلم شعله دو پایان وجود دارد. در نخستین پایان، «جبار سینگ» به دست عدالت
سپرده میشود. اما در نسخهٔ دوم، «جبار سینگ» به دست «تاکور» کشته میشود. این
تفاوت به دلیل اِعمال نظر ادارهٔ سانسور در هند در زمان نمایش فیلم است. نسخهٔ
اصلی و بیسانسور در سال
۱۹۹۰
در دسترس عموم قرار گرفت. وبدین ترتیب فیلم بیاد ماندنی «شعله» دارای دو نسخه و
با دو پایان متفاوت شد.
نسخه اصلی و کامل
سال ۱۹۷۵ این فیلم اخیرا در جشنواره فیلم سینما ریترواتو در بولونیا
ایتالیا به نمایش درآمد، در پیاتزا ماجوره، بزرگترین پرده سینمای فضای باز در
اروپا.
روز شنبه ۱۵ اوت مراسمی بمناسبت پنجاهمین سالروز اکران «شعله» در گوشه و کنار
جهان برگزار خواهد شد.
استکهلمیان را در شبکه اجتماعی مورد علاقه خودتان دنبال کنید
اگر نظری در باره این مطلب دارید می توانید در زیر
آن را بیان کنید
