آخرین بروز رسانی: ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۵
اکونومیست: نظم سابق پناهندگی دیگر جوابگو نیست

استکهلمیان - نشریه اکونومیست جلد جهانی این هفته خود را به موضوع پناهندگان اختصاص داده و می‌نویسد کشورهای ثروتمند باید برای همیشه حساب پناهندگی را از مهاجرت کاری جدا کنند. نظام کنونی پناهندگی که مختص شرایط اروپای پس از جنگ‌های جهانی طراحی شده بود، دیگر نمی‌تواند در زمانه درگیری‌های روزافزون، سفر ارزان و شکاف‌های عظیم درآمدی کارآمد باشد.

اکونومیست می‌نویسد حدود ۹۰۰ میلیون نفر تمایل به مهاجرت دائم دارند؛ از آنجا که برای شهروندان کشورهای فقیر تقریبا غیرممکن است به‌صورت قانونی به کشورهای ثروتمند مهاجرت کنند، بسیاری بدون مجوز اقدام به مهاجرت می‌کنند. طی دو دهه گذشته، بسیاری از پناهندگی به عنوان راهی غیرمستقیم برای ورود به کشور هدف استفاده کرده‌اند. آنها به‌جای اینکه قاچاقی از مرز بگذرند؛ خود را تسلیم نگهبانان مرزی کرده و درخواست پناهندگی می‌دهند. آنها می‌دانند که رسیدگی به درخواستشان سال‌ها طول خواهد کشید و در این مدت می‌توانند در سایه مخفی شوند و کار پیدا کنند.

در طرف مقابل شهروندان کشورهای هدف قرار دارند که فکر می‌کنند که نظم فعلی پناهندگی، مورد سوءاستفاده قرار گرفته است. اکنون، اکثر درخواست‌های پناهندگی در اتحادیه اروپا مستقیما رد می‌شوند. ترس از هرج‌ومرج مرزی و رشد پوپولیسم به این بحث بی‌پایان دامن زده و بررسی مهاجرت قانونی را به بیراهه کشانده است. برای ایجاد سیستمی که هم امنیت را برای کسانی که به آن نیاز دارند تأمین کند و هم جریان معقولی از مهاجرت کاری را فراهم آورد، لازمست که سیاست‌گذاران این دو مسئله را به‌طور کاملا جدا از یکدیگر تعریف کنند.

به عقیده اکونومیست واقع‌بینانه‌ترین رویکرد، ارائه پناهگاه به پناهجویان در نزدیکی کشورشان است. منظور از پناهگاه، معمولا اولین کشور امن یا بلوک منطقه‌ای است. پناهجویانی که مسافت کمتری طی می‌کنند، احتمال بیشتری دارد روزی به خانه بازگردند. همچنین در این موقعیت، میزبانان که معمولا از نظر فرهنگی به پناهجویان نزدیک‌ترند و آگاهند که آن‌ها به دنبال اولین پناهگاه امن هستند. دقیقا به همین دلیل است که اروپایی‌ها از آوارگان اوکراینی‌ها استقبال کردند، ترک‌ها با سخاوت با سوری‌ها برخورده کرده و چادی‌ها پذیرای سودانی‌ها بوده‌اند.

حمایت از پناهجویان در نزدیکی کشورشان اغلب هزینه‌ی بسیار کمتری نیز دارد. آژانس پناهندگان سازمان ملل متحد کمتر از یک دلار در روز برای هر پناهجو در چاد هزینه می‌کند. اکونومیست با اشاره به محدودیت بودجه‌ها می‌نویسد کشورهای ثروتمند با تأمین مالی آژانس پناهندگان می‌توانند به افراد بسیار بیشتری کمک کنند تا اینکه پناهجویان را در خوابگاه‌های کشورهای خود اسکان دهند یا هزینه‌های هنگفتی برای وکلا صرف کنند تا درباره پرونده‌هایشان بحث کنند. همچنین، آن‌ها باید به کشورهای میزبان به‌طور سخاوتمندانه کمک کنند و میزبانان را تشویق کنند تا به پناهجویان اجازه دهند از طریق کار امرار معاش کنند، همان‌طور که بسیاری از آن‌ها به قصد این فرجام پا در این راه خطرناک گذاشته‌اند.

اگر موج مهاجرت دائمی نسل جوان، و از جمله نخبگان، ادامه پیدا کند، چه کسی برای ساخت و آبادانی این کشورها باقی خواهد ماند؟

استکهلمیان را در شبکه اجتماعی مورد علاقه خودتان دنبال کنید

اگر نظری در باره این مطلب دارید می توانید در زیر آن را بیان کنید