آخرین بروز رسانی: ۶ آوریل ۲۰۲۵
جنایتکاران واقعی جامعه چه کسانی هستند؟

استکهلمیان – پیتر کارلسون مدیرعامل سابق شرکت «نورث ولت» از بزرگ‌ترین ورشکستگی صنعتی در تاریخ معاصر سوئد، با صدها میلیون کرون در جیبش خارج شد. در همین حال، هزاران نفر شغل، آینده و باورشان به عدالت را از دست دادند.

او تنها یک مثال است. نمادی از الگویی تکرارشونده در اقتصاد سوئد: مردانی در موقعیت قدرت که از طریق پیچیدگی‌های حقوقی، ساختارهای سهام‌داری و وعده‌های آینده، «ارزش» خلق می‌کنند – روی کاغذ – و سپس قبل از ترکیدن حباب، سهام می‌فروشند، سود می‌برند و ناپدید می‌شوند. این کار قانونی‌ست. اما آیا اخلاقی‌ست؟

«نورث ولت» پایان ماجرا نبود – حالا این داستان در مورد شرکت جدیدی به نام «استگرا» تکرار می‌شود. شرکتی که هنوز حتی یک گرم فولاد تولید نکرده اما ارزشش به ۴۰ میلیارد کرون رسیده. همان «نخبگان» بار دیگر روی کاغذ میلیاردر می‌شوند، در حالی که مردم عادی فقط می‌توانند دعا کنند که پروژه اصلاً روزی عملی شود.

همه‌ی این‌ها به شکل علنی انجام می‌شود. با مهر تایید قانون. و در حالی که این «یقه سفیدها» ثروت‌های خصوصی خود را روی قلعه‌های شنی می‌سازند، از مردم – به‌ویژه جوانان در مناطق فقیرتر – انتظار می‌رود که «راه درست» را بروند.

اما چطور می‌شود از یک نوجوان ۱۴ ساله در حاشیه شهر انتظار اخلاق داشت، وقتی می‌بیند که دزدان واقعی جامعه با تشویق و پاداش‌های میلیاردی از ماجرا بیرون می آیند؟

چطور از جوانان انتظار داریم که قانون‌مدار باشند وقتی یک نفر مثل پیتر کارلسون می‌تواند قبل از سقوط شرکتش، ۲۰۰ میلیون کرون سود ببرد، بدون هیچ‌گونه عواقب؟

این تضاد اخلاقی بسیار خطرناک است. و جوانان کور نیستند. آن‌ها می‌بینند. حرف می‌زنند. و هر روز افراد بیشتری، جنایتکاران محله‌های خود را نه به عنوان خلافکار، بلکه به عنوان «شورشیان انقلابی» می‌بینند. افرادی که سیستم ناعادلانه را نمی‌پذیرند – سیستمی که در آن دزدهای قانونی مدال می‌گیرند و جوانان فقیر، با تیترهای سنگین در رسانه‌ها نابود می‌شوند.

یک نابرابری اخلاقی ویرانگر در جامعه سوئد ایجاد شده است. مجرمان ۵۰ ساله با کت و شلوار که ارزش‌سازی صوری می‌کنند، آزاد هستند. اما نوجوانان ۱۴ ساله‌ای که دزدی کرده‌اند، مایه‌ی شرم اجتماعی‌اند.

کسی که ارتباط بین این «دزدان قانونی» و گسترش بزهکاری در جوانان را نمی‌بیند، یا کور است یا خودش را به کوری زده.

سیاست‌مداران فریاد می‌زنند: مجازات سنگین‌تر! پلیس بیشتر! اما اگر دولت‌های سوئد واقعاً به‌دنبال توقف جرم و جنایت هستند، باید از جایی شروع کنند که جرم در بزرگ‌ترین مقیاس رخ می‌دهد: در اتاق‌های هیأت‌مدیره، در دنیای سرمایه‌گذاری، میان نخبگان اقتصادی.

و به‌زودی، تعداد هر چه بیشتری خواهند پرسید: چه کسی واقعاً خطرناک‌تر است – نوجوان ۱۴ ساله‌ای با چاقو در جیب، یا مرد ۵۰ ساله‌ای با دفتر هیأت‌مدیره و سهامی به ارزش میلیاردها کرون؟

تا زمانی که قانون از دزدان بزرگ محافظت کند، دزدان کوچک بیشتر و بیشتر خواهند شد.

پیوند مربوط:
https://www.aftonbladet.se/nyheter/a/zAyprb/tio-ganger-pengarna-sa-rika-har-stegra-topparna-redan-blivit

استکهلمیان را در شبکه اجتماعی مورد علاقه خودتان دنبال کنید

اگر نظری در باره این مطلب دارید می توانید در زیر آن را بیان کنید