فیلم "کرگدن" توسط "هومن شیرازی"
و به کارگردانی "هوتن شیرازی" فیلمساز
مستقل و جوان ایرانی در ایران ساخته شده که
توسط خود او به سوئد منتقل و عنقریب
برای اولین بار در سوئد به نمایش عمومی
گذاشته خواهد شد. بیننده ای که قسمتهایی از
این فیلم را
مشاهده کرده است در باره آن
به استکهلمیان میگوید: "فیلم کرگدن
در مقابل فیلم خودفروشی در پس حجاب بمانند
مقایسه بمب اتمی با یک نارنجک است".
وی اضافه میکند: "من هرگز در عمرم چنین
فیلم تکان دهنده
ای را در رابطه با کودکان ایران مشاهده
نکرده بودم".
یکی از دلایل این گفته ها در
رابطه با فیلم "کرگدن" موضوع این فیلم
است که آن را در نوع خود در تاریخ فیلمهای
مستند در رابطه با ایران منحصر به فرد میکند:
فیلمی مستند و 107 دقیقه ای از "پدوفیلی"
یا نردیکی جنسی
بزرگسالان با کودکان در ایران. مقوله ای
شدیدا حساس در جامعه ایران از اعصار دور
تاکنون, که تنها عکس العمل در رابطه با آن
تنها سکوت و پنهانکاری مطلق بوده است.
به
واسطه همین پیشینه
فرهنگی, مشاهده فیلم کرگدن شدیدا برای یک
بیننده ایرانی تکان دهنده و منفعل کننده
است. حتی برای بیننده ای که سالها در جامعه
باز سوئد زندگی کرده باشد. زبانی سانسور
نشده و بسیار بی پروا که در این فیلم با آن
مواجه میشویم,
عامل
دیگری است که بیننده را حیرت زده میکند.
ویژگی بسیار تکان دهنده
این فیلم مستند در این است که تمامی فجایعی
که در فیلم
در
رابطه با سوء استفاده جنسی از کودکان به
آنها اشاره میشود از زبان خود کودکان بیان
میگردد که مشاهده بخشهایی از فیلم را برای
بیننده به
شکنجه ای جانکاه مبدل میسازد.
در "کرگدن" ابعاد وحشت انگیز "پدوفیلی"
و نزدیکی جنسی با کودکان خصوصا در جوامع
بسته تر و کوچکتر ایران مانند شهرستانها و
روستاها بازتاب داده میشود. از "پدوفیلی"
در چهارچوب خانواده ها گرفته تا در جامعه و
توسط افرادی که ظاهری متدین و وارسته دارند
اما در خفا بصورتی سیستماتیک با کودکان
نزدیکی جنسی میکنند. در بخشی از این فیلم
مصاحبه ای نیز با پدری صورت میگیرد که پسر
خردسالش مورد سوء استفاده جنسی "پدوفایل"
ها در ایران قرار گرفته است.
هوتن
شیرازی کارگردان این فیلم است. او که 27 ساله
است به همراه نسخه ای از فیلم خود بتازگی
وارد سوئد شده است. او هنوز هیچ مصاحبه ای با
هیچ رسانه داخلی و خارجی در مورد فیلم خود
که تا کنون در هیچ کجای دنیا به نمایش در
نیامده انجام نداده است. اما او قبول میکند
که مصاحبه ای با استکهلمیان به انجام
برساند. وی میگوید:
"شاید معرفی
این فیلم در استکهلمیان و دیدن آن
توسط خوانندگان شما در سوئد و دیگر نقاط
جهان دریچه ای جدید به فاجعه ای که هر روز در
ایران شکل میگیرد بگشاید".
هوتن
شیرازی به دو
موضوع بسیار مهم و
قابل توجه در این زمینه
اشاره میکند و میگوید:
"پدوفیلی و نزدیکی جنسی با کودکان مختص
ایران نیست و متاسفانه جوامع سراسر جهان
مجبور به دست و پنجه نرم کردن با آنند. اما
آنچه ایران را در این زمینه از دیگر کشورهای
مترقی جهان متمایز میکند عدم پرداختن به
این معضل بزرگ اجتماعی بصورت باز و بی پرده
است که منجر گردیده است تا این معضل اجتماعی
در ایران ابعادی وحشت انگیز به خود بگیرد.
در ایران حتی نام علمی عمل نزدیکی جنسی
بزرگسالان با کودکان "پدوفیلی" نامی
ناشناخته است و تنها عکس العمل جامعه از
سالهای دور تاکنون فقط سکوت و پنهان کاری
مطلق بوده است".
هوتن شیرازی ادامه
میدهد:
"هدف من از
تهیه این فیلم کمک به بخش قابل توجه و بصورت
ترسناکی بزرگ از کودکان ایرانی است که حتی
بصورت سیستماتیک مورد سوء استفاده تعداد
بصورتی باورنکردنی زیاد "پدوفایل"
های ایران قرار میگیرند. اما متاسفانه بهره
برداریهای سیاسی از چنین فیلمها و تلاشهایی
باعث میشود که ساختار دولتی
و حکومتی
نیز موضعی خصمانه و سیاسی در مقابل آن بگیرد
و در نتیجه هدف اصلی این تلاش که باز کردن
مقوله "پدوفیلی" و سوء استفاده جنسی
بزرگسالان از کودکان در ایران است در میان
آن محو شود.
اگرچه
ارگانهای دولتی ایران نیز بواسطه کوتاهی
خود در بازتاب این واقعیت تلخ جامعه ایران,
عدم ارائه گسترده اطلاعات به مردم در این
زمینه مثل کشورهای مترقی مانند سوئد که در
این زمینه پیشگام است و نیز عدم کمک در
محدود و سپس ریشه کن کردن آن از مقصران اصلی این
وضعیت وحشت انگیز در ایران هستند. بزرگترین
مشکل ما در ایران طرز فکرهایی هستند که حتی
خود بازتاب دادن این مشکلات اجتماعی را نیز
فساد میدانند و این پنهانکاری وضعیتی را در
زمینه نزدیکی سوء استفاده جنسی از کودکان
به ارمغان آورده است که از لحاظ شدت و
گستردگی شاید در هچ کشور دیگری وجود ندارد.
خصوصا با توجه به اینکه اکثریت بزرگ جامعه
ایران از افراد زیر 25 سال تشکیل شده است. خود
سیستم فعلی آپارتهاید
جنسی در ایران به این وضعیت دامن میزند و
امکان آزادانه بازتاب وضعیت نیز وجود ندارد.
من هم نتوانستم بصورت آزادانه فیلمم را
بسازم. در این فیلم با عطر مرگ زیستم اما در
فضای
خفقان و اختناق فیلمی با
تنفس آزاد ساختم و به این موضوع معتقدم که
تا زمانیکه تابوها شکسته نشوند هیچ معضلی
حل نمیشود و طناب دار میماند و میماند".
در
قسمتی از این فیلم به یک کافه جوانان سری
زده میشود. کافه پر از پسر و مرد است و
حتی یک زن یا دختر نیز در آن دیده نمیشود.
پسر جوانی میگوید: نمیدانم چطوره اما هر چه
شهر مذهبی تر بشه همجنسبازی زیادتر میشه.
جوان دیگری میگوید: مذهبی که من فکرشو میکنم
یا شما فکرشو میکنی دیگه اصلا در ایران
واقعا وجود نداره. توی این مملکت, توی این
جامعه دیگه وجود نداره. شهوت یک نیازه. من
پیغمبر که نیستم. شاید همون پیغمبرش هم این
کار رو انجام میدادند اگر شرایط ما رو
داشتند. همین کا رو مطمئن باشید که انجام
میدادند. آدمهایی که با وجود اینکه مذهبی هم
هستند این کار رو انجام میده. یعنی اصلا فکر
نمیکنه که گناهی هست....
جوان دیگری میگوید: طرف یا با داداش خودش
این کارو میکنه, دایی مثلا با بچه خواهرش
میکنه. مخصوصا فامیلی که اصلا.....اون میگه
بورو اون بچه پسر دایی رو بیار...او میگه برو
پسر عمو رو وردار بیار. یکی میگه تریاک بده
بکشه, یکی میگه یه بطر ودکا بهش بده بخوره...
یکی میگه یه فیلم سوپر بهش بده ببینه... این
طرف لواط خیلی زیاد شده. حتی با حیوان.
انسانی هست با حیوان هم....
بچه داریم الان 10 سالشه تریاک میکشه, سیگار
میشکه, مشروب میخوره, فیلمهای سوپر میبینه.
یه کارایی میکنه که 10 سال پیش بچه 20 ساله
نمیکرد 10 ساله الان داره میکنه...
.....توی نجاری کار میکرد چاقو گذاشته بودن
بیخ گلوش گفته بودن یا باید بیای بریم این
کارو بکنی یا اینکه سرتو میبریم. تهدید کرده
بودن که اگه به پدرت بگویی این کاری رو که با
تو کردیم با خواهرتم میکنیم....
استکهلمیان به مصاحبه خود با
هوتن شیرازی ادامه میدهد:
استکهلمیان: آقای شیرازی شما چند سالتونه؟
هوتن شیرازی: من متولد 29 اسفند 1357 هستم, میشه
27 سال!
استکهلمیان: پس دقیقا دو ماه و هفت روز پس از
پیروزی انقلاب
اسلامی بدنیا آمدید! فیلم خودتون رو در چه
تاریخی ساختید؟
هوتن شیرازی: فیلم من حدود یک سال پیش
فیلمبرداری اش تمام شد, اما ادیت آن حدود
هفت ماه طول کشید که در یک اتاق دربسته
بصورت شب و روز کار
میکردم.
استکهلمیان: فیلم شما برای اولین بار در کجا
به نمایش در خواهد آمد؟
هوتن شیرازی:
فیلم من برای اولین بار جهت نمایش در
فستیوال "سینمای در تبعید" در شهر
گوتنبرگ سوئد انتخاب شده است. تاریخ حدودی
شروع این فستیوال 21 اکتبر اعلام شده است. از
اینکه فیلم من برای اولین بار در فستیوال
"سینمای در تبعید" نشان داده میشود
خوشحالم, شرافت اینان برایم قابل احترام
است و اکنون خودم نیز یک تبعیدی ام. اما در
مدتی کوتاه دوستان زیادی
در سوئد پیدا کرده ام. آدم بدون رفیق مانند
اصفهان بدون زاینده رود است.
استکهلمیان: در
قسمتهایی از فیلم شما که به موضوعی فوق
العاده حساس در جامعه ایران
پرداخته است مصاحبه هایی با افراد
مختلف میشود. از جمله پدر و مادری که پسرشان
مورد تجاوز و سوء استفاده جنسی "پدو فایل"
های ایرانی قرار گرفته است. همچنین مصاحبه
با همین پسر مهرداد. آیا
به بروز مشکلات احتمالی در این رابطه برای
آنان توجه کرده
اید؟
هوتن شیرازی: از نظر قوانین جزایی آنها فقط
روایت گرند اما تدابیری در نظر گرفتم که
صلاح نمیدانم عنوان کنم, باشد تا روزگار
خودش بیانگر آن باشد. اما من هم از این پدر و
مادر و هم از این پسر جوان
اجازه استفاده از این مصاحبه را گرفته ام و
آنها نیز با هدف کمک به دیگر پدران و مادران
ایرانی و فرزندانشان حاضر به کمک در این
زمینه شده اند. این
پدر تعریف میکند که چگونه هنگامی که پسرش در
ایام عزاداری ماه محرم توسط افرادی ربوده
شده و مورد تجاوز و سوء استفاده جنسی قرار
گرفته است. آنها به
شیوع گسترده چنین اعمالی در جامعه اطراف
خود اشاره میکنند.
استکهلمیان: آگاهی مردم در ایران در این
زمینه تا چه حد است؟
هوتن شیرازی: در
ایران همه اینگونه رفتارها را جمع کرده اند
و رویش یک کلمه نام "همجنسبازی"
یا "لواط" گذاشته اند. در حالیکه
همجنسگرایی و "پدوفیلی" اصولا ربطی به
هم ندارد. برداشت شخصی من اینست که بطور کلی
آنچه که در مفهوم غربی همجنسگرایی
نامیده میشود جز بصورت بسیار محدود
در ایران اصلا وجود ندارد.
در ایران "پدوفیلی" را همجنسگرایی
میدانند. در غرب دو انسان بالغ مثلا یک مرد 40
ساله با مرد 40 ساله دیگری زندگی
مشترک داشته و به آن "همجنسگرایی" گفته
میشود. اما در ایران مردان بزرگسال و حتی
متاهل از کودکان و نوجوانان کم سن سوء
استفاده جنسی میکنند و
اسم آن
را همجنسگرایی
گذاشته اند. به عبارت دیگر زندگی مشترک و
احساسی دو فرد بزرگسال بعنوان همجنسگرا
در ایران به سبک غربی آن اصلا مطرح نیست,
و یا اگر هم هست در فیلم من مطرح نیست, نگاه
دوربین من به سمت "پدوفایل"های ایرانی
است. من در فیلم خودم سعی کردم تا
همجنسگرایی و "پدوفیلی" را از هم تفکیک
کنم و نورافکن را
بر روی ابعاد گسترده سوء
استفاده جنسی
از کودکان در ایران
توسط "پدوفایل" های ایرانی متمرکز
نمایم.
استکهلمیان: بخش تکان دهنده ای از فیلم شما
به سوء استفاده جنسی "پدوفایل" های
ایرانی از کودکان بازمانده زمین لرزه بم
اختصاص دارد.
هوتن شیرازی: بله . یک مثال آن سعید کودکی
است که در زلزله بم خانواده خود را از دست
داده و
به سبب نبود جا و مکان به شهر دیگری کوچ کرد.
او بهمراه خانواده دیگری که با خانواده خودش
جمعا 10 نفر میشوند در 2 اتاق زندگی میکند و
برای امرار معاش در پارکی "فال"
میفروشد. او با
زبان خودش تعریف میکند که چگونه فردی قصد
ربودن و تجاوز جنسی به
وی
را داشت است.
استکهلمیان:
در قسمتی بسیار تکان دهنده از فیلم شما در
روستایی همه کودکان آن
"پدوفیلی" را تجربه کرده اند و علنا در
مقابل دوربین با زبانی رکیک و بی پروا در
مورد آن صحبت میکنند.
هوتن شیرازی: این تکان دهنده ترین و در عین
حال غم انگیز ترین بخش فیلم من است. در این
قسمت کودکان این روستا تعریف میکنند که
چگونه هر کسی به فرد کوچکتر از خودش تجاوز
کرده است. آنان با
زبانی رکیک و بی پروا (که امکان درج جزئیات
آن در استکهلمیان وجود ندارد - استکهلمیان)
با جزئیات مراحل این اعمال را شرح میدهند.
استکهلمیان: آقای شیرازی خودتان فکر میکنید
که با توجه به نوع فیلمتان دیدن آن از چه سنی
مناسب است؟
هوتن شیرازی: البته قوانین سوئد در این
زمینه تصمیم گیری میکنند و من اطلاعی از آن
ندارم. اما به عقیده شخصی من دیدن این فیلم
از سن 5 سالگی هم اشکالی ندارد. میدانید چرا.
چون سیر همه فیلم از زبان خود کودکان و
نوجوانان نقل شده است.
استکهلمیان: چرا اسم کرگدن را برای فیلم خود
انتخاب کردید؟
هوتن شیرازی: دلیل آن را برایتان میگویم,
اما برای خوانندگان خود ننویسید. مایلم که
خود آنها در حین تماشای فیلم دلیل آن را
دریابند.
باران بارید, وقتی که صحن سخت مصیبت آوای
رجم داشت, کودکی زاده شد,
بی آنکه جنسیتی داشته باشد, و من از خواب
بیدار شدم. به آزادی...
رویای سرزمین من.....
استکهلمیان: آقای هوتن شیرازی از اینکه
درخواست مصاحبه با استکهلمیان را قبول
کردید از شما سپاسگذاریم.
هوتن شیرازی: با تشکر از شما.
اطلاعات
بیشتر در مورد فیلم
********
